życiorys św. Brunon z Kolonii

sb_arte_010Dokładna data urodzin Św. Brunona nie jest do końca znana. Wiemy, że urodził się w Kolonii w Niemczech między rokiem 1027 a 1030. Brakuje danych o jego rodzinie, okresie nauki, pracy w Reims, czy też dokładnej daty zostania kanonikiem św. Kuniberta w Kolonii. Ok. 1050 r. po zdobyciu odpowiedniego wykształcenia, pojechał do głośnej wówczas szkoły katedralnej w Reims, a następnie do Tours, gdzie został uczniem Berengariusza, sławnego w tamtym czasie filozofa i teologa. W 1056 r. wrócił do Reims, gdzie został nauczycielem - scholastykiem. Przypuszczalnie ok. 1055 r. został wyświecony na kapłana. W wieku ok. 26-28 lat powołano go na przełożonego szkoły katedralnej w Reims, co sugeruje, że już wtedy cieszył się sporym autorytetem i zaufaniem, jak i posiadaną wiedzą. Pracował w niej przez dwadzieścia lat. Ze szkoły Tours wyszło wielu wybitnych mężów tamtych czasów, a wśród nich Otton z Chatillon, późniejszy papież bł. Urban II, i św. Hugo, późniejszy biskup Grenoble.


       W roku 1076 arcybiskup Reims, Manasses de Gournay, mianował Brunona swoim kanclerzem, ale w tym samym roku pozbył się go.  Brunon został zmuszony do opuszczenia miasta wraz z Radulfem Zielonym. Biskup oddalił  św. Brunona, gdy ten, zwracał mu uwagę na karierowiczostwo i brak skrupułów.

 


       Po powrocie do Reims proponowano św. Brunonowi objęcie godności arcybiskupiej, ale nie zgodził się i wybrał powrót do szkoły katedralnej. Na początku roku 1084, złożył rezygnację ze wszystkich stanowisk i udał się na wędrówkę w poszukiwaniu miejsca, w którym mógłby prowadzić życie poświęcone Bogu. Wraz z nim opuścili Reims Piotr z Bethune i Lambert z Burgundii.


       Dotarli do słynnego wówczas cysterskiego ośrodka życia duchowego - opactwa w Molesme. Zamieszkali w znajdującej się w pobliżu pustelni Seche - Fontaine, która jednak św. Brunonowi nie odpowiadała. Dwaj jego towarzysze postanowili wstąpić do zakonu, organizowanego przez św. Roberta.


       Kroniki kartuskie mówią, że w 1084 r. około dnia wspomnienia narodzin św. Jana Chrzciciela, który sam swoje życie wiódł na pustyni, św. Brunon wraz z sześcioma towarzyszami przybyli do św. Hugona biskupa Grenoble,  byłego ucznia świętego. Biskup przyjął go z wielką czcią należną mistrzowi i oddał mu w posiadanie odległą o 24 km od Grenoble pustelnię, zwana "desertum Carthusiae".


       W pustelni św. Brunon zorganizował wśród szczytów alpejskich klasztor, razem z kamiennym kościołem pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny i św. Jana Chrzciciela. Poświecenia klasztoru, konsekracji kościoła oraz uroczystego wprowadzenia do niego zakonników dokonał św. Hugon, biskup Grenoble. Klasztor niebawem tak się rozrósł, ze otrzymał nazwę "Wielkiej Kartuzji". Jednak św Brunonowi nie dane było cieszyć się spokojem pustelni. Po sześciu latach został wezwany do Rzymu, przez swojego ucznia, papieża Urbana II, który mianował go doradcą. Św. Brunon funkcję tę pełnił bez rozgłosu. Nie zachowały się żadne dokumenty na ten temat. Nie zrobił kariery w Rzymie. Nie przyjął również proponowanego mu arcybiskupstwa w Reggio.


       Papież  zamierzał prowadzić reformę Kościoła, zapoczątkowaną przez św. Grzegorza VII. Borykał się z antypapieżem, popieranym przez cesarza Henryka IV, który najechał Rzym. Urban II wraz ze św. Brunonem musieli uciekać i oddali się pod opiekę normańskiego hrabiego Rogera z południa Włoch.


       Św. Brunon wielokrotnie prosił papieża o pozwolenie powrotu do Francji, na co jednak nie dostawał zgody. Papież zgodził się jedynie, by Święty założył nową kartuzję w Kalabrii. Hrabia Roger ofiarował Świętemu w diecezji Squillace (Catanzaro) miejsce ustronne, zwane La Torre. Tu z pomocą arcybiskupa Reggio Calabria wystawiono nowy klasztor w roku 1092. Istnieje od do dnia dzisiejszego. Sanktuarium leży w odległości 2 km od wioski Serra San Bruno na wysokości ok. 900 m. otoczone wysokimi wzgórzami. Właśnie w tym sanktuarium św. Brunon rozstał się z życiem 6 października 1101 roku w wieku lat 71. Jego doczesne szczątki pochowano w kościele opactwa. W roku 1513 znaleziono je nienaruszone. Obecnie kości jego są umieszczone wraz z relikwiami jego następcy.


         Św. Brunon nigdy nie został kanonizowany w uroczysty sposób. W 1514 roku papież Leon X pozwolił na oddawanie czci św. Brunonowi w ramach Zakonu Kartuzów. Papież Grzegorz XV w 1623 r. kanonizował go, co potwierdził papież Klemens X w 1674 r.


       Miejscem wiecznego spoczynku św. Brunona jest La Torre w Kalabrii we Włoszech. Było ono i jest miejscem licznych cudów i uzdrowień. W roku 1984 r. z racji 900-lecia Zakonu Kartuzów, tamtejszy klasztor odwiedził Ojciec Święty Jan Paweł II.


       W ikonografii św. Brunon przedstawiany jest w białym habicie Kartuzów. Jego atrybutami są: gałązka oliwna, globus, krzyż, mitra i pastorał u stóp, palec przy ustach, czaszka.


       Św. Brunon z Kolonii jest najbardziej znany jako założyciel Zakonu Kartuzów. Natomiast większość swego życia spędził jednak "w świecie" jako ksiądz diecezjalny, nigdy niezwiązany z żadną wspólnotą życia konsekrowanego.

 

Literatura:

Najstarsze pisma Kartuzów, t 15. Tyniec, Wydawnictwo Benedyktynów, 1997

http://www.newadvent.org/cathen/03014b.htm

 

Początek formularza

Zaloguj się